Sylvia & Jen Soska
American Mary, their second feature film, is must-see material! 
Gav Chuckie Steel
Gav's debut film The Shadow of Death is a true labour of love and we're more than happy helping him spread the word!
Dominic Brunt
Before Dawn, Dominic’s debut film which he directed and plays the lead role in, is a well made character driven movie with a hint of zombies.
Darryl Shaw
Darryl Shaw wrote and directed the sci-fi movie Android Re-Enactment. Read our Dutch review !
Belgian Zombie Foundation
Voor de Chinezen is 2012 het jaar van de draak, voor de Maya's het jaar van de ondergang en voor de Thais het jaar van de diepgevroren Pangasius filet. Met...











Door E. Frog
11/08/2011

Casper Haugegaard Interview

Casper Haugegaard Interview

En nu in het Nederlands

En nu in het Nederlands
Interview met Casper Haugegaard, regisseur van de Deense zombieprent Opstandelsen/The Resurrection
 
Een film maken is makkelijk. Een goeie film maken, dat is andere koek. En met de grote toegankelijkheid tot software en videocamera’s dezer dagen gaan mensen zich al gauw de volgende Scorsese of Cameron wanen, wat natuurlijk zorgt voor een overload aan trash(en met trash bedoel ik hier echte rommel, niet de leuke soort) Het independent en lowbudget horrorgenre is daar het grootste slachtoffer van, daar kan je echt lange tijd waden tussen de massa’s rommel zonder dat je iets leuk, laat staan origineels tegen het lijf loopt. En plots kwam Opstandelsen langs, een spannende zombiefilm met een sterke visuele stijl die de Frog Bros meer dan blij verraste. Zodanig zelfs dat ze niets anders konden dan een praatje te doen met de regisseur, Casper Haugegaard.



E.: Met Opstandelsen ging je terug naar de origine van de moderne zombiefilm, met mensen die vast zitten in een locatie terwijl ze belaagd worden door zombies. Romero zijn klassieker Night was ongetwijfeld een inspiratie, waarom precies dat uitgangspunt?

CH: Ik was nooit geinspireerd door Night. Ik begrijp dat je dat denkt, maar ik zag Night pas voor het eerst nadat ik het script voor Opstandelsen had geschreven. Mijn inspiratie kwam van klassieke horror, maar niet de zombiefilm. Het religieuze aspect van Opstandelsen was bij mij vooral belangrijk en heb ik me dus meer laten leiden door films over de duivel en bezetnheid. Dat er zombies in kwamen was eerder toeval.


E.: Het is een verhaal dat al ettelijke malen is verteld, maar je gaf er je eigen draai aan door een elegante beeldtaal te gebruiken die je niet iedere dag ziet in het genre. Wat het oorspronkelijke de bedoeling om het visueel zo anders te maken?

CH: De film volgt inderdaad een klassiek horrorpatroon, in die zin is het allesbehalve origineel. Maar het was voor mezelf een speciale ervaring die ik van het begin heel serieus heb genomen en dat leidde automatisch tot een zekere visuele stijl die ongewoon is voor lowbudget horror. Wat ik in het bijzonder leuk vind aan de cinematografie is dat de stijl dikwijls varieert. Van intense shaky cam naar trage, gestileerde dollyshots in een ogenblik. Dat komt voornamelijk omdat ik en cinematograaf Michael Panduro zeer verschillende agenda’s hadden wat betreft het camerawerk. Hij deed de groezelige shots met de handcamera terwijl ik iedere keer ging voor een beetje meer stijl. Het was nooit zo gepland, maar juist dat schizofrene maakt het naar mijn gevoel zo leuk om naar te kijken.


E.: God, verdoemenis en religieuze afbeeldingen zijn wederkerende thema’s in Opstandelsen, ben je een religieus man Casper?

CH: Jezus is mijn homeboy wat betreft horrorfilms, maar daar stopt het dan ook.



E.: De shoot vond plaats in een echte kerk, was het moeilijk om toestemming te krijgen?

CH: Dat heeft heel wat voeten in de aarde gehad. Ik belde naar veel kerken, maar wanneer ter sprake kwam om wat voor film het ging, was het gesprek snel gedaan. Na een tijdje leek het uitzichtloos, maar we moesten op locatie filmen omdat we niet het budget hadden om een set te bouwen. Uiteindelijk was het Thor Boding (assistant producer), een man die een grote rol in de totstandkoming van de film heeft gehad, die in contact kwam met Hans Maaløe, de priester van een kleine, afgelegen parochie. Hij wou ons ontmoeten en vond het verhaal met al zijn bloed, gore en zombies verrassend genoeg spannend. Hij speelt zelfs mee in de film als priester. En hem de preek zien houden over de zombie-apocalyps vanuit de pulpit in zijn eigen kerk was gewoon kostelijk!


E.: Als je een zombiefilm maakt moet er uiteraard wat gore in zitten. En hoewel er behoorlijk wat gruwel aanwezig is buit je het zeker niet uit. Was dat een bewuste keuze of eerder door budgetrestricties?

CH: Misschien een mix van beide. Sommige scenes zijn meer terughoudend dan ik zou willen, maar het was ook nooit de bedoeling om het te laten uitmonden in een over the top bloedfestijn. Het moest er niet 100% realistisch uitzien, maar toch passen bij de toch wel serieuzere vibe van het geheel.


E.: Ikzelf ben fan van de klassieke “schuifelende” zombie. Jij gebruikte de meer agressieve, lopende variant, zou het gewerkt hebben met de tragere versie?

CH: Dat had kunnen werken, maar het was een volledige andere film geweest. Het agressieve type maakt het intenser en meer chaotisch, daarom dat ik voor die aanpak heb gekozen. Maar moest ik de film nu opnieuw maken zou ik misschien toch kiezen voor de “shufflers” en de actie wat intomen.



E.: Was het achteraf bekeken een goeie zet om de film in het Deens te doen?

CH: Ik denk van wel. De meeste mensen die indie horror bekijken zijn gewoon om films in een andere taal te bekijken, dus ik denk niet dat daar een probleem is. Je ziet ook veel lowbudget in het Engels gedubd worden of films gemaakt door regisseurs en acteurs die de taal niet machtig zijn, enkel en alleen om internationaal door te breken. Die films zijn zelden een succes en het heeft ook geeen charme. Daarentegen begrijp ik het wel. Onze grootste hindernis met de taal was de doorbraak in de US. Veel Amerikaanse distributies verliezen al hun interesse als ze horen dat het om een Deense film gaat.


E.: Persoonlijk vond ik het einde schitterend gevonden, maar ik kan begrijpen dat sommige kijkers zich een beetje bedrogen voelden. Heb je veel tegenstrijdige reacties gehad op het slot?

CH: Het einde komt inderdaad heel plots en ik denk dat mensen die zich de DVD hebben aangeschaft zich misschien een beetje bedrogen voelen omdat ze een full feature verwachten. Maar op festivals heb ik nooit klachten gekregen. Ik ben zeer tevreden met het einde en ik denk dat het in het voordeel werkt als je het gevoel hebt dat de film te kort is. De speelduur(50min) past ook perfect bij het verhaal dat ik wilde vertellen. Ik heb Opstandelsen niet gemaakt met een bepaald publiek of bepaalde markt in gedachten, omdat ik dacht dat er toch geen kat naar deze kleine film zou komen kijken. De film is dus geschoten en gemonteerd zonder enige restricties en zonder rekening te houden hoe goed de film het zou doen op DVD en festivals.


E.: 25 jaar terug was het regisseren van reclamefilmpjes een goeie springplank om in de filmwereld terecht te komen, later werden dat muziekvideo’s. Heb jij als voormalig videoclipregisseur het gevoel dat dit in 2011 nog steeds het geval is?

CH: Ik kan het niet met zekerheid zeggen, maar het lijkt me dat muziekvideo’s regisseren de manier is om in de reclamewereld terecht te komen. Van daar is het wel moeilijk om naar de film te gaan omdat commercials gewoon meer geld opbrengen. Voor mezelf was het maken van video’s een manier om aan geld te geraken om zo dan te experimenteren met verschillende dingen en om beginnende bands wat te promoten.


E.: Opstandelsen is gemaakt met een klein budget, als je geld te over had, welk soort film zou je maken?

CH: Ik zou een martial arts porno maken met veel explosies.



E.: Is er in Denemarken voldoende steun voor jonge filmmakers?

CH: Daar kan ik moeilijk op antwoorden omdat ik geen officiële steun heb aangevraagd. Jonge filmmakers die hier fondsen aanvragen zijn beperkt in hun keuzes met als resultaat dat het dikwijls saaie stuff is. En hoewel men meer gaat openstaan voor genrefilms zijn er nog weinig Deense regisseurs die dit soort film goed weten aanpakken. Maar je kan altijd wel rekenen op mensen voor locaties, extras, enz. De mensen hier zijn zeker geïnteresseerd in film en doen soms veel moeite om je op weg te helpen. Bovendien is er een groepering van lowbudget filmmakers die mekaar helpen waar het kan, dus is het mogelijk om goeie dingen te maken met weinig financiële hulp.


E.: De voorbije jaren is er een massa aan goeie genrestuff uit Scandinavië gekomen. Zo was er bijvoorbeeld Frostbite, Dead Snow, Let the Right One In, Trollhunter, etc. Zit er bij jullie soms iets in het water?

CH: Dat is zeker waar, maar wat het ook is, het heeft tot nu toe de Deense wateren gemeden. We hebben hier nog niet het niveau gehaald van "Låt den rätte komma in" of "Trolljegeren", maar plaatselijke regisseurs beginnen meer en meer geïnteresseerd te geraken in genrefilms dus verwacht ik binnenkort een Deense vloedgolf.


E.: Volgend jaar begint de shoot van je volgende film, Carpe Rectum, iets compleet anders dan Opstandelsen. Met zo’n titel slaat m’n fantasie natuurlijk op hol, maar waar gaat het echt over?

CH: "Carpe Rectum" is een soort feelgood liefdesverhaal. Ik ben momenteel aan het schrijven, dus kan ik er momenteel nog weinig over zeggen.


E.: Zal Casper Haugegaard ooit terugkeren naar het zombiegenre?

CH: Nooit!


E.: Bedankt!



Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.


Wie wint er?

Zelfs de Frog Bros. moeten zich verdedigen tegen spambots met
een anti-spamvraag. Beide antwoorden zijn trouwens goed...