The Miracle of Life (2013)
Afgelopen zomer kreeg ik tijdens mijn vakantie een leuke email. 
Hellraiser (1987)
Frank Cotton is een man op zoek naar het ultieme genot.
The Texas Chain Saw Massacre (1974)
Sally en haar invalide broer Franklin willen de vakantie doorbrengen in het verlaten huisje van hun grootouders. 
Candyman (1992)
Laatstejaarsstudente Helen Lyle maakt samen met haar vriendin Bernadette een thesis over stadslegendes. 
A Nightmare on Elm Street (1984)
Vier tieners hebben allen afschuwelijke nachtmerries waarin dezelfde figuur centraal staat. 











Door E. Frog
20/05/2012

Tomie: Unlimited (2011)

Tomie: Unlimited (2011)

Noboru Iguchi
Miu Nakamura, Moe Arai, Maiko Kawakami, Aika Ohta, Kensuke Ohwada, Masaki Nishimura, Kôichi Ôhori
Zie meer details
Duivelse bodyhorror op zijn best!




Tsukiko zit vandaag vol tegenstrijdige emoties. Het is precies een jaar geleden dat haar oudere zus Tomie een uiterst gewelddadige dood stierf. De liefde voor haar zus maakt haar triest, toch kan ze het niet helpen te genieten van de extra aandacht die ze van haar ouders krijgt sinds ze enig kind werd. Plots wordt er op de deur geklopt. Tomie staat gezond en wel voor de deur. Tsukiko staat perplex, maar haar ouders verwelkomen haar zus alsof er niks is gebeurt en net van school komt. Tomie was vroeger al de favoriet, maar nu willigen ze al haar eisen in, hoe bizar ook, en lijken zich zelfs niet meer bewust van Tsukiko's bestaan. De volgende morgen wil Tsukiko dit maar al te graag afdoen als een nare droom, maar als ze beneden komt ziet ze Tomie aan de ontbijttafel zitten terwijl achter haar vaderlief haar lange lokken smakelijk aan het naar binnen werken is. Vooraleer je “Holy halal, Asami speelt voor een keer niet mee” kan zeggen, gaat het bizarre tafereel van kwaad naar erger met als resultaat dat Tomie sneuvelt voor de 2 keer. De betovering lijkt verbroken, maar het duurt nog geen dag voor grote zus opnieuw terugkeert...
 
Het is misschien een rare manier om een review te beginnen, maar het interview met regisseur Noboru Iguchi dat inbegrepen is op deze DVD is DE reden dat je Tomie Unlimited moet aanschaffen. Niet dat de film het op zich niet waard is, TU is een must voor Tomie-liefhebbers en ongetwijfeld het beste uit de regisseur zijn cataloog na The Machine Girl, maar de biecht, want daar lijkt het nog het meeste op, die de man hier op ons loslaat is onbetaalbaar. Het interview is verhelderend to say the least en laat alle bizarre ideeën die de regisseur de voorbije jaren in zijn splatterfilms introduceerde allemaal netjes op zijn plaats vallen. Onder de voorwaarde dat u niet snel van uw stuk bent gebracht wil ik gerust een tipje van de bevuilde sluier oplichten: Iguchi spreekt geamuseerd en zonder schroom over zijn dagen als pornoregisseur(anekdotes over tandeloze junkiehoeren passeren oa de revue) zijn voorliefde voor vrouwenkonten en zijn fetisj voor klysma's en scatalogie. Ik had u gewaarschuwd. Verder gaand op een iets luchtigere noot verteld het enfant terrible van de Japanse genrecinema ook over de films die hij leuk vond als kind en die hem uiteindelijk beïnvloed hebben om regisseur te worden. 
In een notendop is deze welkome bonus, zoals deze zie je er echt niet veel, openbarend, bij momenten erg grappig en tevens excellent om als pamflet gebruikt te worden in een campagne tegen horrorfilms(maar zeg dat vooral niet voort). Onmisbaar dus voor genrefoodies.
 

 
Notie genomen van deze info is het dan ook licht wonderbaarlijk dat de regisseur zich deze keer volledig heeft kunnen bedwingen. TU schenkt geen aandacht aan het vrouwelijk posterieur en bevat geen uitwerpselen of andere excrementen. Ook zijn gebruikelijke mix van slapstick en bloedfonteinen blijft achterwege. In plaats daarvan heeft Niguchi a la Dragonball al zijn energie en bedwongen lust gebundeld in een “kamehamehaatje” van sfeer, akelige spanning en totaal pandemonium. 
De eerste helft van de film focust zich op Tomie's dood, haar eerste resurrectie en hoe de vloek in zijn werk gaat. Het is blijkbaar geen moeite voor het herrezen meisje om haar ouders volledig in te palmen en de realiteit rondom haar te beïnvloeden. Is de liefde van haar ouders echt zo groot dat ze op haar aanvraag Tsukiko zouden vermoorden? En is Tomie's ex-vriendje echt verliefd op haar aan het worden of is dit ook een onderdeel van het duivels spel? Het enige wat je altijd met zekerheid kan voorspellen is de afloop: Tomie vindt altijd de dood door de mensen die ze manipuleert. Is ze dan zelf ook vervloekt of maakt het deel uit van haar plan? Want uit ieder afgehakt deel zal opnieuw een nieuw versie van Tomie groeien. Ad finitum sterven, herboren worden, vermenigvuldigen. 
Met dat concept gaat de regisseur geestdriftig aan de slag en creëert een erg uitzichtloos en morbide sfeertje. Net als Tomie gaat hij met zijn kijkers spelen zodat je nooit weet of je naar de werkelijkheid kijkt. Iguchi is op dat punt meedogenloos en reikt je geen enkele vinger om aan op te trekken. Tevens moet je ook steeds op je hoede zijn voor het volgend macabere voorval en/of de uit het niets komende extreme geweldsuitbarsting. Dit deel van de film is zeer akelig en zal menige maag doen verkrampen. 
Het laatste halfuur vind Iguchi het echter welletjes en laat dan ook letterlijk zijn demonen los, al houdt hij zijn meest onhebbelijke nog steeds aan de leiband. De zwaar morbide sfeer maakt dan plaats voor een gekte die ik niet meer gezien heb sinds Evil Dead 1. Hoofdloze demonen die gillend over het scherm komen gelopen, moordlustige tumoren met een gezicht, bloedtentakels, kortom, het is alsof Noboru's onderbewustzijn een gangbang heeft gehad met de dark side van Raimi en Cronenberg, en we daar nu de vruchten van plukken. Spanning is in deze duiveltjeskermis ver zoek, maar het is een aangename verademing na de wurggreep van het eerste uur en bovendien erg geestig.
Het nadeel van Pandora's doos te openen is dat je ze daarna nog moeilijk terug dicht krijgt. De freaks en demonen blijven maar over het scherm krioelen en het einde komt dan ook heel abrupt en zonder een echt bevredigende verklaring. Een teleurstellend einde aan een voor de rest geweldige film.
 
TU is alweer nummer 9 in de net als Tomie zelf, eeuwig voortdurende reeks, maar is een ideaal begin voor nieuwkomers. Je kan van hieruit perfect verder gaan naar de vroegere delen, iets dat je ongetwijfeld eens moet doen als je van freaky genrecinema houdt. 
Of Iguchi nog veel zal groeien is af te wachten, maar hij verdient op zijn minst een pluim voor deze grondige stijlbreuk die hij bovendien nog eens omtovert in één van de beste en griezeligste bodyhorrors van de laatste 10 jaar. 

Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.


Wie wint er?

Zelfs de Frog Bros. moeten zich verdedigen tegen spambots met
een anti-spamvraag. Beide antwoorden zijn trouwens goed...