The Miracle of Life (2013)
Afgelopen zomer kreeg ik tijdens mijn vakantie een leuke email. 
Hellraiser (1987)
Frank Cotton is een man op zoek naar het ultieme genot.
The Texas Chain Saw Massacre (1974)
Sally en haar invalide broer Franklin willen de vakantie doorbrengen in het verlaten huisje van hun grootouders. 
Candyman (1992)
Laatstejaarsstudente Helen Lyle maakt samen met haar vriendin Bernadette een thesis over stadslegendes. 
A Nightmare on Elm Street (1984)
Vier tieners hebben allen afschuwelijke nachtmerries waarin dezelfde figuur centraal staat. 











11/02/2012

My Son, My Son, What Have Ye Done (2009)

My Son, My Son, What Have Ye Done (2009)

Werner Herzog
Michael Shannon, Willem Dafoe, Brad Dourif, Chloë Sevigny, Michael Peña, Verne Troyer, Loretta Devine, Udo Kier, Grace Zabriskie, Irma P. Hall, James C. Burns,...
Zie meer details
Werner Herzog is één van de grootheden die in het naoorlogse Duitsland de auteursfilm naar grote hoogten wist te brengen. Sindsdien heeft hij ons een groot aantal intrigerende films en documentaires geschonken met wisselend succes. 




My Son, My Son, What Have Ye Done is zijn nieuwste creatie, waarbij hij samenwerkte met een andere grootheid uit de filmgeschiedenis: David Lynch. Voor velen zal dit als muziek in de oren klinken, twee briljante geesten die samenwerken om tot een gezamenlijk magnum opus te komen, dat kan haast niet mis gaan. Helaas lijken ze wat door te zijn geslagen in hun ideeën en gezamenlijke visie op cinema, want My Son, My Son, What Have Ye Done is een ontoegankelijk geheel geworden.
 
Brad McCullum besluit op een dag zijn moeder te doorklieven met een zwaard, om zich vervolgens op te sluiten in zijn huis. Als de politie arriveert wordt al snel duidelijk dat Brad op zijn zachtst gezegd een steekje los heeft. Detective Hank Havenhurst ondervraagt zijn verloofde Ingrid om achter de reden van deze daad van waanzin te komen. Uit het gesprek komen steeds meer bizarre gebeurtenissen naar voren die langzaam aan verklaren hoe ze tot dat moment zijn geraakt.
 
Als je op zoek bent naar een fijne film voor de zondagmiddag, zoek dan vooral verder. My Son... is verre van prettig kijkgenot, het is een film die de kijker nooit op zijn gemak stelt en voortdurend bombardeert met vervreemdende taferelen en ongemakkelijke beelden. Nu zijn we dit natuurlijk gewend van Herzog en Lynch, maar in dit geval is een waarschuwing meer dan ooit op zijn plek. Waar voorgangers als Bad Lieutenant en Rescue Dawn het onaangename met het aangename verenigden middels het plot of identificatie met de personages, rukt My Son... je vanaf de eerste minuut uit de comfortzone om je pas bij de aftiteling weer met rust te laten. Eén van de oorzaken hiervan is een compleet gebrek aan identificatie met hoofdrolspeler Brad. De man is duidelijk van het padje geraakt en heeft waanideeën die te vreemd en onsamenhangend zijn om er enige voorstelling bij te maken. Nooit wordt een beeld aangereikt van Brad vòòr hij zijn verstand verloor, waardoor we hem alleen als psychopaat ervaren. Dit maakt zijn daden des te onbegrijpelijker, terwijl de hele film om hem draait. My Son... is namelijk een karakterstudie van één personage, waarbij anderen hem slechts faciliteren en in dienst staan van zijn daden en uitspraken.
 

 
Dat is erg jammer, vooral gezien de acteerkwaliteiten van degenen die deze secundaire personages vertolken. Willem Dafoe doet het prima als detective, maar krijgt nooit de mogelijkheid om meer van zijn personage te maken dan een tweedimensionale vragensteller die weinig toevoegt aan het verhaal. Het is dan ook beter op zoek te gaan naar elementen die wel van toegevoegde waarde zijn voor de film. Dan kom je uit bij de muziek, die je kunt zien als tweede hoofdpersonage. De muziek is bijna voortdurend expliciet aanwezig en draagt meer bij aan het totaalplaatje dan welk ander element ook. Ze onderstreept de gedragingen van Brad met psychedelische, dissonante nummers en creëert de eerder genoemde sfeer van ongemakkelijkheid. Nergens is er ruimte voor rust of bezinking, want de zintuigen worden constant geprikkeld: is het niet met vreemde beelden (personages die zonder reden plots stilstaan), dan wel met muziek. Herzogs theater- en literatuurachtergrond toont zich hier, alsook in een voorkeur voor theatrale acteerprestaties en een afstandelijke cameravoering. Hij weet op deze manier zelfs de meer alledaagse scènes een visueel en auditief intrigerende laag te geven. Verwar het gebruik van een losse camera en gebrek aan licht in gezichten van personages dan ook niet met amateurisme, dit is allemaal onderdeel van de ervaring die My Son, My Son, What Have Ye Done heet.
 
Een ervaring, dat is de beste omschrijving voor deze film. Het is iets dat je over je heen moet laten komen, zonder verwachtingen op het gebied van plot- of personageontwikkeling. Herzog neemt de kijker mee op een rit door de psyche van zijn hoofdpersonage, waarbij geen middel geschuwd wordt om deze tot visuele of auditieve uitdrukking te brengen. Het is geen leuke film, noch een fijne om te aanschouwen, maar op zintuigelijk niveau zijn er weinig die in de buurt komen. Anti-Christ van Lars von Trier lijkt een logische vergelijking, maar verschilt teveel in aanpak om iets zinnigs erover te zeggen. My Son, My Son, What Have Ye Done is een prima film met een aantal geslaagde aspecten, maar is tegelijkertijd maar voor weinigen weggelegd. Je moet dus eens goed nadenken en beslissen of je er klaar voor bent. Je bent gewaarschuwd.

 
Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.


Wie wint er?

Zelfs de Frog Bros. moeten zich verdedigen tegen spambots met
een anti-spamvraag. Beide antwoorden zijn trouwens goed...