The Miracle of Life (2013)
Afgelopen zomer kreeg ik tijdens mijn vakantie een leuke email. 
Hellraiser (1987)
Frank Cotton is een man op zoek naar het ultieme genot.
The Texas Chain Saw Massacre (1974)
Sally en haar invalide broer Franklin willen de vakantie doorbrengen in het verlaten huisje van hun grootouders. 
Candyman (1992)
Laatstejaarsstudente Helen Lyle maakt samen met haar vriendin Bernadette een thesis over stadslegendes. 
A Nightmare on Elm Street (1984)
Vier tieners hebben allen afschuwelijke nachtmerries waarin dezelfde figuur centraal staat. 











04/09/2012

Fullmetal Alchemist: The Sacred Star of Milos (2011)

Fullmetal Alchemist: The Sacred Star of Milos (2011)

Kazuya Murata
Shelley Calene-Black, Terri Doty, Rie Kugimiya, Matthew Mercer, Vic Mignogna, Shinichirô Miki, Fumiko Orikasa, Romi Pak, Maaya Sakamoto, Michele Specht, Megumi Takamoto,...
Zie meer details
Bij veel animeseries en –films is het goed opletten welk deel van het overkoepelende verhaal je aan het bekijken bent.




Of het nu een onlogische kijkvolgorde is als in The Melancholy of Haruhi Suzumiya, verschillende mythen als in Eureka Seven of een verwarrende hoeveelheid universa zoals Gundam die rijk is; manga- en animemakers genieten er blijkbaar van de denkvaardigheid van de kijker / lezer duchtig te testen. Ook bij de nieuwste film in de wereld van Fullmetal Alchemist is extra aandacht vereist, al stelt The Sacred Star of Milos je ook op andere vlakken op de proef.

In vergelijking met eerder genoemde animeseries is Fullmetal Alchemist eigenlijk relatief ongecompliceerd. Een korte uitleg: in 2001 verscheen de eerste manga-uiting in Monthly Shõnen Gangan uit de hand van Hiromu Arakawa. Twee jaar later creëerde animatiestudio Bones een op de manga gebaseerde anime met dezelfde titel. Deze volgt in essentie hetzelfde plot, maar slaat halverwege een drastisch andere weg in waardoor die volledig los staat van de dan nog in ontwikkeling zijnde manga. In 2009 besloot Arakawa dat er nood was aan een nieuwe versie van de anime, waarbij het plot van de manga wél van begin tot eind gevolgd werd. Om het onderscheid met de originele anime te verduidelijken werd gekozen voor de naam Fullmetal Alchemist: Brotherhood. Naast een aantal OVA’s zijn er twee films verschenen: Conqueror of Shamballa uit 2005 en het meer recente The Sacred Star of Milos. De eerste film is een voortzetting van de originele anime, terwijl nummer twee ergens tussenin de afleveringen van Brotherhood plaatsvindt.

Het verenigende element tussen de verschillende series en films is het tweetal Edward en Alphonse Elric, twee broers die na een mislukt experiment een arm en been (Ed) en lichaam (Al) kwijt zijn geraakt. Zodoende heeft Ed nu enkele metalen ledematen, terwijl de ziel van Alphonse in een middeleeuws harnas gevangen zit. Dit alles is mogelijk in de bijzondere wereld van Alchemy, hetgeen het best omschreven kan worden als een combinatie van magie met scheikunde.



Ben je er nog? Mooi, dat betekent waarschijnlijk dat je fan bent van de nieuwe anime, want zonder voorkennis hiervan is de film moeilijk te volgen. Je zult sowieso de eerste tien tot vijftien minuten bezig zijn uit te vogelen waar je de film moet plaatsen binnen de anime verhaallijn. Maak je geen zorgen als je er niet uit komt, er is namelijk geen duidelijke positionering voor The Sacred Star of Milos. Enkele elementen als het noemen van de philosopher’s stone geven enige duiding met betrekking tot de chronologie, maar verwacht geen volledig sluitende uitleg. Dit is onmiskenbaar een zijverhaal dat grotendeels op zichzelf staat, hetgeen de makers de vrijheid heeft gegeven een aantal aspecten toe te voegen die we niet eerder zagen in de serie.

Meest in het oogspringende aspect is de stad Table City, die zich bevindt op de grens tussen Amestris en Creta. Hiermee verlaten de makers voor het eerst Armestris, hetgeen verbeeld wordt middels sterk afwijkende architectuur. Waar Armestris gebaseerd is op het Engeland tijdens de industriële revolutie, zijn in Table City meer meditterane elementen te herkennen. Sowieso is Table City een indrukwekkende stad, met zijn afwijkende torens en gigantisch centrale paleis. Belangrijker dan alle pracht en praal zijn echter de krottenwoningen in de geul die de stad scheidt van de Armestris grens. De Milosians die er wonen zitten letterlijk en figuurlijk gevangen tussen twee strijdkrachten. Vergelijkingen met de situatie van de Koerden in het Midden-Oosten zijn snel gemaakt, maar nemen niet weg dat de film zowel op visueel vlak als op plotniveau aanzienlijke diepgang kent en niet louter een excuus is om Edward en Alphonse nog eens compleet los te zien gaan met Alchemy. De aandacht wordt daarbij goed vastgehouden door een lekkere afwisseling van gevechten en narratieve stukken. En als dat je niet voldoende bezig houdt, doet het bijhouden van de verschillende strijdende facties en hun standpunten en allianties dat wel. Vooral in het begin is het opletten geblazen en is de hoeveelheid geïntroduceerde personages en groepen wat overweldigend. Gelukkig wordt al snel overzichtelijkheid gecreëerd die standhoudt tot er in het laatste half uur van de film flink wat intriges en plotwendingen op elkaar gestapeld worden. Hoewel de één sterker en geloofwaardiger is dan de ander, weet het wel je aandacht te behouden om in het laatste kwart van de film toe te werken naar een knallend einde.

Dit uit zich tevens in de gevechten en de nadruk op politieke en persoonlijke conflicten. Hoewel Ed en Al nog altijd nadrukkelijk de hoofdpersonages zijn, wordt er voldoende aandacht besteed aan nieuwkomers als Julia en Melvin om je emotioneel betrokken te laten voelen. Gewoontedieren hoever echter niet te vrezen, want een aantal bekende castleden maken tevens hun opwachting. Col. Mustang, Lt. Hawkeye en Winry reizen af naar Table City, terwijl ook Armstrong een (uiterst) minieme acte de présence geeft. Verwacht er echter niet teveel van, want hoewel de drie eerstgenoemde personages veel screentime krijgen, hebben ze zeer weinig impact op de verhaallijn en plotontwikkelingen. Ze lijken er louter ingestopt om de fans tevreden te houden. Als Mustang zich in de stijd mengt, maar er vervolgens helemaal niks getoond wordt van zijn gevecht met de ontzagwekkende Chimeras, weet je al genoeg. Dit laatste is meer dan teleurstellend en tekenend voor de wijze waarop met het universum is omgegaan: zoveel mogelijk nieuws met slechts een knipoog naar wat vooraf ging. Over een knipoog gesproken: het ontbeert de film wat aan humor. Waar in de serie op gepaste momenten de juiste snaar wordt geraakt op dit gebied, is het in The Sacred Star of Milos zoeken naar grappen. Voor een serie die het ten dele moet hebben van de momentjes tussen de verschillende personages, voelt dit aan als een groot gemis.



Fullmetal Alchemist: Brotherhood kent een sterke, kwalitatief hoogstaande visuele stijl. De anime ziet er altijd goed uit en vermijdt zoveel mogelijk de versimpelde en herhalende animaties die we bij veel andere series al te vaak zien. Des te vreemder is dat deze visuele armoede wel in deze film aanwezig is, hetgeen niet alleen verbazing, maar bovenal irritatie opwekt. Hoe kan het dat een filmadaptatie qua beeldkwaliteit onder doet voor de serie waarop het gebaseerd is? Gezien de tijd en moeite die in een film als deze wordt gestoken zou je het omgekeerde mogen verwachten. Gelukkig maken de prachtige art direction en de indrukwekkende computer geanimeerde elementen een deel goed, maar als na één van de vele dynamische gevechten – die een feest voor het oog zijn – weer een Chimera met rommelig afgewerkte vacht verschijnt, verdwijnt de grijns al snel van je gezicht. Dit is geen visuele stijl of bewuste keuze, dit is gewoonweg onkunde of laksheid. Een grote smet op een verder zeer genietbare film.

FMA: The Sacred Star of Milos is geen verplicht nummertje, de makers hebben duidelijk de tijd genomen om er iets moois van te maken met respect voor het bronmateriaal. Het plot is sterk, de personages interessant en de actie krachtig. Fans zullen smullen van herkenbare elementen, terwijl de nieuwe elementen op z’n minst aantrekkelijk en verfrissend zijn. Tegelijkertijd laten Murata en consorten echter opvallend veel steken vallen. Voor een vreemde plottwist of overbodig personage kan de kijker wel een oogje dichtknijpen, maar het gebrek aan humor en de rommelige visuele stijl zijn ronduit irritant en een spuug in het gezicht van de fan. Hecht je hier niet zoveel waarde aan en denk je er wel overheen te kunnen kijken, tel dan gerust een punt op bij het eindtotaal, want afgezien van deze kritiekpunten is The Sacred Star of Milos een heerlijke film die de fantastische serie eer aandoet. Dit zal vast niet de laatste keer zijn dat we de schreeuwlelijke Hagane no Renkinjutsushi en zijn metalen broer mogen bewonderen, want als de film één ding bewijst, is het dat de wereld van Fullmetal Alchemist nog veel meer mooie en interessante verhalen rijk is.
 


Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.


Wie wint er?

Zelfs de Frog Bros. moeten zich verdedigen tegen spambots met
een anti-spamvraag. Beide antwoorden zijn trouwens goed...